O río dos Gafos

no mato da xestiña
naceu o rio dos gafos,
recordos,
de cando era pequniña

nunha andina solitaria
sentin a pureza
deixei a rabia
e amei a natureza.

vin a miña sombra
reflexada no paraiso,
vatin con ela
e non se desfixo.

o rio dos gafos deunos a vida
e nos olvidamos enseguida,
plantando bloques de formigón
no seu sendeiro o seu carón.

a xente axudou
a darlle os gafos ilusión
por voltar renacer
entre a civilización.

un pouco de respiración
no scalextric da bullición,
que fainos parar os pe
e correr a imaxinación.

Andrea Martínez Paz

© 2019 Vaipolorio | Deseño yagocamarero.com